Czy pies może jeść grzyby?

Grzyby nie są potrzebnym elementem psiej diety, a dziko rosnące gatunki mogą stanowić dla zwierzęcia poważne zagrożenie. Pies nie potrafi bezbłędnie odróżnić grzyba jadalnego od trującego, dlatego podczas spacerów w lesie, parku czy na łące warto kontrolować, co bierze do pyska. Szczególnie niebezpieczne jest zjedzenie nieznanego grzyba, ponieważ niektóre toksyny mogą prowadzić do ciężkiego uszkodzenia wątroby, nerek lub układu nerwowego. Inaczej należy ocenić przypadkowe połknięcie niewielkiego kawałka jadalnej pieczarki, a inaczej zjedzenie nieznanego grzyba podczas spaceru. Dla zdrowia psa najbezpieczniejsza jest zasada, aby nie zachęcać go do jedzenia grzybów i reagować natychmiast, jeśli istnieje podejrzenie zatrucia.

Pies może zetknąć się z grzybami w wielu sytuacjach. Największe ryzyko pojawia się podczas spacerów w lesie, ale grzyby rosną także w parkach, na łąkach, przy chodnikach oraz w przydomowych ogrodach. W wilgotnym okresie letnio-jesiennym mogą pojawiać się nieoczekiwanie, dlatego warto zwracać szczególną uwagę na miejsca, w których pies swobodnie eksploruje teren.

Szczególnie narażone są psy, które mają tendencję do zjadania rzeczy znalezionych na ziemi. Dotyczy to również szczeniąt, poznających dopiero otoczenie otoczenie i silnie zainteresowanych się nowymi zapachami i strukturami. Nie należy zakładać, że zwierzę samo zorientuje się, który gatunek jest bezpieczny.

Podstawą profilaktyki jest obserwowanie psa i szybkie reagowanie na próby podnoszenia jedzenia z ziemi. Pomocna jest dobrze utrwalona komenda „zostaw” lub „puść”. Podczas spacerów w miejscach, gdzie rośnie dużo grzybów, warto ograniczyć psu możliwość swobodnego oddalania się i zwracać większą uwagę na to, czym się interesuje.

Do przekierowania uwagi pupila można wykorzystać zabawę lub przysmaki dla psa, ale powinny być one traktowane jako pomoc treningowa, a nie sposób na mechaniczne odciąganie zwierzęcia od każdego znaleziska. Najważniejsza jest nauka reagowania na polecenie opiekuna.

Nie wszystkie psy interesują się grzybami, ale nie można zakładać, że pupil instynktownie ich unika. Niektóre zwierzęta ignorują grzyby podczas spacerów, inne mogą je obwąchiwać, lizać albo próbować zjadać.

Na zainteresowanie wpływa między innymi ciekawość, przyzwyczajenia oraz napotkany zapach. Pies może też zainteresować się grzybami znajdującymi się w potrawach przeznaczonych dla ludzi, szczególnie jeśli są połączone z tłuszczem lub innymi intensywnie pachnącymi składnikami.

Najlepszym rozwiązaniem jest regularny trening komend „zostaw” i „puść”. Pies powinien nauczyć się rezygnować ze znalezionego przedmiotu na polecenie opiekuna i przekierowywać uwagę na bezpieczną aktywność.

Jeżeli pies często podnosi przedmioty z ziemi, warto ćwiczyć w kontrolowanych warunkach, stopniowo zwiększając poziom trudności. Pomocne mogą być zabawki dla psa, ćwiczenia węchowe i nagradzanie prawidłowej reakcji. Nie powinno się natomiast celowo pozwalać psu próbować jadalnych grzybów, ponieważ może to utrwalić zainteresowanie nimi podczas kolejnych spacerów.

Grzyb jadalny dla człowieka nie musi być wcale korzystny dla zdrowia psa. Pieczarki hodowlane nie należą do niebezpiecznych grzybów, ale nie oznacza to, że warto regularnie dodawać je do posiłków czworonoga.

Grzyby zawierają chitynę, która utrudnia trawienie. Z tego powodu mogą powodować problemy ze strony przewodu pokarmowego, szczególnie u zwierząt z wrażliwym układem pokarmowym. Surowe grzyby są zwykle trudniejsze do strawienia niż gotowane.

Przypadkowe zjedzenie niewielkiego kawałka zwykłej pieczarki hodowlanej przez zdrowego psa zazwyczaj nie stanowi takiego samego zagrożenia jak zjedzenie nieznanego grzyba leśnego. Nie ma jednak potrzeby celowego wprowadzania pieczarek do psiej diety. Odpowiednio dobrana, pełnoporcjowa karma dla psa dostarcza składników odżywczych potrzebnych zwierzęciu bez konieczności uzupełniania jej grzybami.

Znacznie bardziej problematyczne są potrawy przygotowane dla ludzi. Smażone pieczarki, sos grzybowy, zupa czy inne dania mogą zawierać dużo tłuszczu, sól, cebulę, czosnek oraz przyprawy. Cebula i czosnek są dla psów szkodliwe, dlatego potrawy z grzybami z ludzkiego stołu nie powinny trafiać do psiej miski.

Nie ma też znaczenia, czy podstawą codziennego żywienia jest karma sucha dla psa, czy karma mokra – grzyby nie są koniecznym dodatkiem do żadnego z tych sposobów żywienia.

Nie zaleca się podawania psu grzybów leśnych, nawet tych uznawanych za jadalne dla ludzi. Borowiki, podgrzybki czy kurki nie są potrzebne w diecie psa, a największym problemem pozostaje ryzyko pomyłki gatunku.

Rozpoznawanie grzybów bywa trudne, szczególnie gdy owocnik jest młody, uszkodzony lub częściowo zjedzony. W przypadku psa dodatkową trudność stanowi fakt, że opiekun nie zawsze widzi dokładnie, co zwierzę połknęło.

Niektóre gatunki grzybów zawierają substancje silnie toksyczne dla psów. Szczególnie niebezpieczny jest muchomor sromotnikowy, którego amatoksyny mogą doprowadzić do ciężkiego uszkodzenia wątroby. Zatrucie może początkowo dawać objawy ze strony przewodu pokarmowego, a następnie prowadzić do niewydolności narządu.

Muchomor czerwony i muchomor plamisty zawierają między innymi substancje działające na układ nerwowy. Po ich spożyciu mogą wystąpić zaburzenia koordynacji ruchowej, nadmierne pobudzenie, senność, drżenia lub drgawki.

Niebezpieczna może być również piestrzenica kasztanowata zawierająca gyromitrynę. Toksyczne są także niektóre lejkówki zawierające muskarinę, która może wywoływać między innymi nadmierne ślinienie, zaburzenia pracy przewodu pokarmowego i inne objawy zatrucia.

Objawy zatrucia grzybami u psa zależą od gatunku, rodzaju toksyny, ilości spożytego grzyba, masy ciała zwierzęcia i jego stanu zdrowia. Mogą pojawić się bardzo szybko, ale w niektórych przypadkach rozwijają się dopiero po kilku, kilkunastu lub nawet kilkudziesięciu godzinach.

Ze strony przewodu pokarmowego mogą wystąpić silne wymioty, biegunka, ból brzucha, nadmierne ślinienie i brak apetytu. Intensywne wymioty i biegunka u psa zwiększają ryzyko odwodnienia organizmu.

Niektóre toksyny oddziałują przede wszystkim na układ nerwowy. Wówczas można obserwować nadmierne pobudzenie albo apatię, drżenia mięśni, drgawki, zaburzenia koordynacji ruchowej, dezorientację czy zaburzenia świadomości.

W ciężkich przypadkach zatrucie może prowadzić do ostrego uszkodzenia wątroby lub nerek, śpiączki, utraty świadomości i bezpośredniego zagrożenia życia. Szczególnie zdradliwe bywają zatrucia toksynami uszkadzającymi wątrobę, ponieważ początkowe objawy mogą być niespecyficzne.

Brak objawów bezpośrednio po zjedzeniu grzyba nie oznacza więc, że pies jest bezpieczny. W przypadku części toksyn poważne problemy zdrowotne rozwijają się z opóźnieniem.

Jeżeli podejrzewasz, że pies zjadł nieznany albo potencjalnie trujący grzyb, nie czekaj na pojawienie się objawów. Jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem weterynarii i przekaż mu informacje dotyczące czasu zdarzenia, przybliżonej ilości zjedzonego grzyba oraz aktualnego zachowania psa.

Jeśli to możliwe, zabezpiecz fragment grzyba, który pozostał na miejscu. Próbkę najlepiej umieścić w papierze lub papierowym ręczniku. Pomocne może być również wykonanie zdjęć grzyba z kilku stron oraz sfotografowanie miejsca, w którym rósł. Takie informacje mogą ułatwić identyfikację i ocenę ryzyka.

Nie należy na własną rękę wywoływać wymiotów ani podawać leków czy preparatów mających „zneutralizować” toksynę. O ewentualnym wywołaniu wymiotów, zastosowaniu węgla aktywnego, płynoterapii i innych metodach leczenia powinien zdecydować lekarz weterynarii po ocenie konkretnego przypadku.

W gabinecie możliwe jest przeprowadzenie badań klinicznych oraz laboratoryjnych, między innymi w celu oceny funkcjonowania wątroby, nerek i gospodarki elektrolitowej. W przypadku poważnego zatrucia może być konieczna hospitalizacja i intensywne monitorowanie stanu zwierzęcia.

W zatruciach grzybami czas reakcji ma bardzo duże znaczenie. Im szybciej pies otrzyma fachową pomoc, tym większa szansa na ograniczenie skutków działania toksyn.

Grzyby nie są warzywami i nie stanowią niezbędnego elementu diety psa. Nawet jeśli niektóre gatunki są jadalne dla człowieka, nie oznacza to, że warto podawać je zwierzęciu. Mogą być ciężkostrawne i nie dostarczają takich korzyści, które uzasadniałyby ich regularne wprowadzanie do psiego jadłospisu. Szczególnie niebezpieczne są nieznane grzyby leśne i ogrodowe. Niektóre gatunki zawierają toksyny mogące uszkadzać wątrobę, nerki lub układ nerwowy, a objawy zatrucia nie zawsze pojawiają się od razu.

Nie powinno się również podawać psu potraw z grzybami przygotowanych dla ludzi. Sosy, zupy czy smażone grzyby często zawierają sól, tłuszcz, cebulę, czosnek i przyprawy, które mogą dodatkowo obciążać organizm zwierzęcia. Podstawą codziennego żywienia powinna być odpowiednio zbilansowana karma dla psa, dostosowana do jego wieku, aktywności i stanu zdrowia. Grzyby nie są koniecznym dodatkiem do diety, niezależnie od tego, czy pies otrzymuje suchą czy mokrą karmę dla psa.

Najważniejsza zasada jest prosta: nie zachęcaj psa do jedzenia grzybów, kontroluj go podczas spacerów i regularnie usuwaj nieznane grzyby z ogrodu. Jeśli pies zje nieznany grzyb, szybki kontakt z lekarzem weterynarii jest znacznie bezpieczniejszy niż oczekiwanie na rozwój objawów.