Dog kanaryjski to potężny pies, który na kartach swojej historii wpisane ma walki psów i zacięte bronienie swoich zasobów. Rasa ta została wpisana do rejestru psów agresywnych i na jej posiadanie w Polsce konieczne jest uzyskanie pozwolenia. Pies kanaryjski jest wymagający i bardzo niezależny, nie sprawdzi się dla początkujących opiekunów psów lub jako pierwszy pies. Przez to jest również mało popularny w Polsce i często mylony z cane corso czy dogiem z Majorki.

Agama kołnierzasta to gatunek jaszczurek wywodzący się z rodziny agamowatych. Cechuje się ona niezwykłą charyzmą i nietypowym wyglądem. Agama kołnierzasta jest głównie znana wśród pasjonatów i miłośników gadów, jej dostępność jest również ograniczona - tylko w specjalistycznych sklepach możemy ją dostać. Jak wygląda hodowla jaszczurki? Jakie są charakterystyczne cechy wyglądu i za ile kupimy agamę kołnierzastą w Polsce? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań w poniższym artykule.

Psy zaprzęgowe jak sama nazwa wskazuje, odpowiadają za ciągnięcie wózka lub sani. Wyróżnia się kilka podstawowych ras psów, które są wykorzystywane do tego typu zadań, za sprawą silnego charakteru, zapału oraz budowy ciała. Psy zaprzęgowe muszą być silne, odporne na niskie temperatury oraz mieć zdolność do szybkiej regeneracji. Pies zaprzęgowy może sam ciągnąć wózek zaprzęgowy lub być częścią większego zespołu, w zależności od wielkości sani czy ich ciężaru. Jeśli zastanawiacie się, jak wygląda wyścig zaprzęgów psich oraz jakie rasy zaliczane są do tej grupy, w dalszej części artykułu poznacie odpowiedzi na tego typu pytania.

Szynszyle to jedne z popularniejszych małych zwierząt domowych. Są stosunkowo niewielkie, łatwe w utrzymaniu i mało problemowe, natomiast ważne by żywienie szynszyli było odpowiednio zbilansowane. Co mogą jeść szynszyle? Co jedzą szynszyle domowe? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań w poniższym artykule.

Teriery szkockie były i są bardzo popularną rasą na całym świecie. Ich podobizna do dzisiaj zdobi butelki najdroższych i najstarszych alkoholi świata. Terier szkocki był ulubionym psem królowej Wiktorii, prezydenta George W. Busha czy prezydenta Roosevelta. Osobistościom odpowiadała pewność siebie psa, zadziorny i niezależny charakter połączony z żywym temperamentem, a to wszystko w tym małym ciałku! Czy tobie również podpasuje omawiany pies szkot? Przekonaj się!

Historia kotów chausie Koty chausie są rasą współczesną, bardzo młodą. Są to hybrydy dzikich kotów błotnych (Felis chaus) z kotami abisyńskimi i amerykańskimi kotami krótkowłosymi. Po zakończeniu II Wojny Światowej nastała chęć na odbudowę utraconych ras, ale również na coś nowego, niespotykanego i świeżego. Dzikie zwierzęta przykuwały uwagę każdego. Hodowcy kotów zapragnęli stworzyć rasę wyglądem do złudzenia podobną do dzikiego kota błotnego, z charakteru zaś przyjazną i towarzyską niczym koty egzotyczne czy amerykańskie. Pierwsze próby utworzenia takich kotów miały miejsce w USA około 1960 roku, jednak wszystkie uzyskiwane wtedy hybrydy były bezpłodne, jedynie niewielka część kotek była nieregularnie płodna. Obejście tej naturalnej blokady tworzenia hybryd, było dla hodowców nie lada wyczynem, do którego to wykorzystywali właściwie wszystkie możliwe rasy kotów. Dopiero z biegiem czasu wyklarowały się dwie wiodące i docelowe rasy łączone z kotem błotnym – kot abisyński i kot amerykański

Żadna inna rasa psa nie stwarza takich pozorów jak bedlington terrier. Pies wygląda jak owieczka, ba - w dotyku jest miękki jak owieczka! A bliżej mu do wilka niż wspomnianej owcy. Bedlington terrier to pies nie dla każdego. Wymaga opiekuna cierpliwego i mającego zasoby na zadziorny charakter psa, oraz mającego dużo czasu na wspólne aktywności, a także na czasochłonne pielęgnowanie sierści psa. Z pewnością jednak raz ujrzany bedlington zapada w pamięci na długo. Historia rasy bedlington terrier Historia rasy związana jest ze Szkocją i Anglią, a dokładniej z miasteczkiem Bedlington w hrabstwie Northumberland. To stamtąd pochodzą pierwsze wzmianki z XVIII w. o psach tego typu. Widywane one były na ulicach miasteczka i służyły kłusownikom i górnikom do polowania na niewielkie zwierzęta i do tępienia gryzoni. Tych niewielkich psów było tak dużo, że nawet okoliczni włóczędzy je sobie przygarniali. Niegdyś bedlington terrier nazywany był również ‘rothbury terrier’, na cześć hodowcy i miłośnika

Wprowadzenie do tematu o zespole Downa Zespół Downa to potoczna nazwa dla zaburzenia - trisomia 21 chromosomu. Zespół Downa powstaje w wyniku nieprawidłowego przekazania materiału genetycznego rodziców do potomka. W wyniku czego tworzy się dodatkowy dwudziesty pierwszy chromosom w komórkach nowego organizmu. Trisomia 21 może obejmować wszystkie komórki organizmu (duże wady płodu) lub tylko ich część (małe wady płodu). Za najbardziej rozpoznawalne objawy zespołu Downa uznaje się: niskie napięcie mięśniowe szeroka przegroda nosowa skośne oczy niski wzrost, duża masa ciała płaska twarzoczaszka zez upośledzenie umysłowe

Papillon, czyli spaniel kontynentalny miniaturowy, ma swoją bliźniaczą rasę – phalene. Papillon z francuskiego oznacza motyla, phalene natomiast ćmę co nawiązuje do ich wyglądu. Psy różnią się jedynie ułożeniem uszu, a mimo to Związek Kynologiczny FCI zaklasyfikował rasy jako osobne. Przeczytaj charakterystykę spaniela kontynentalnego i poznaj bliżej tego psiego motylka oraz ćmę! Historia spanieli kontynentalnych – papillona i phalene Spaniele kontynentalne miniaturowe to radosne i łatwe do ułożenia pieski, które zabawiały damy dworów już od wieków. Nie jest znana dokładna data powstania tej rasy. Zakłada się, że psy ukształtowały się naturalnie, a ich wygląd zmieniał się na przestrzeni lat. Zawsze jednak były to psy małe, długowłose, z łatami na białym tle. FCI zakwalifikowało spaniele miniaturowe do grupy X psów ozdobnych i do towarzystwa i do sekcji kontynentalnych toy spanieli. FCI dzieli spaniele miniaturowe na dwie rasy – papillon i phalene, z tym że jedyną różnicą w obu rasach jest

Grypa u kotów Wirus grypy znany jest w czterech odmianach: A, B, C, D i kolejnych do nich podtypach, których jest łącznie 144. Wirus grypy należy do tych najczęściej i najłatwiej mutujących. Typ A wirusa grypy jest najpowszechniejszym i dotyka zarówno ludzi jak i inne zwierzęta właściwie na całym świecie. Wirus taki atakuje głównie górne drogi oddechowe, a u zwierząt zazwyczaj sam mija. Jednak do tego typu wirusa należy podtyp H5N1, który uznawany jest za jeden z najbardziej zjadliwych. Każdy z wirusów grypy jest wrażliwy na wysoką temperaturę, środki dezynfekujące, a także na promieniowanie UV, nie jest jednak wrażliwy na samą wodę i w niej pozostaje aktywny nawet przez miesiąc i więcej (również w tej zamarzniętej). Stąd też najwięcej zakażeń jest wśród ptactwa dzikiego wodnego.