Kot sfinks znany jest przede wszystkim z braku owłosienia, za co odpowiada mutacja genetyczna. Jednak nagość to nie jedyna jego nietypowa cecha. Przedstawiciele tej rasy mają olbrzymie uszy, oczy w kształcie cytryny, liczne fałdy skórne. Są czułe, inteligentne, lubią zabawę. Kot sfinks ze względu na swój nietypowy wygląd dla jednych jest obiektem zainteresowania, a innych wprost przeciwnie – odpycha. Wyróżnia się trzy główne odmiany sfinksa: dońskiego, petersburskiego i kanadyjskiego. Każdy z nich ma bardzo ciekawą historię, ale i wiele wspólnych cech.

Beagle to z natury niezależne psy. Lubią się bawić i aktywnie spędzać czas. Są tolerancyjne wobec dzieci. Mają krótką sierść o rozmaitym umaszczeniu, a najczęściej spotykany jest typ tricolor. Niegdyś używane do polowań i tropienia, dziś głównie do towarzystwa. Beagle to rasa hałaśliwa. Przez melodyjne szczekanie nadano jej przydomek singing beagles. Są obecnie jedną z popularniejszych ras psów domowych. Znaną posiadaczką beagle’a jest królowa Elżbieta. To idealna rasa dla osób lubiących aktywny tryb życia, zwłaszcza spacery i bieganie.

Kot syberyjski to rasa dość długowieczna, bowiem zwierzęta te żyją 15–20 lat. Za sprawą dużej ilości puszystej sierści i nieco zaokrąglonego kształtu ciała ich sylwetkę żartobliwie porównuje się do beczułki. Mimo to są zwinne oraz bardzo lubią wspinanie i wdrapywanie się. Kot syberyjski jest jednym z najczęściej występujących kotów domowych w Rosji. Przez lata uważany był w swojej ojczyźnie za pospolitego dachowca. Koty czystej krwi syberyjskiej wydzielają jedną z mniejszych ilości białka FELD1 odpowiadającego za alergie.

Psy policyjne to zwierzęta przygotowane specjalnie do wykonywania zadań takich jak tropienie, służba patrolowa, poszukiwanie śladów narkotyków, materiałów wybuchowych czy ludzi w miejscu katastrof. Niektóre zwierzęta pomagają służbom kryminalnym w poszukiwaniu zwłok. Wśród psów policyjnych każdy ma swoją specjalność i nie jest wykorzystywany do innych celów. Choć z pracą w służbach mundurowych najczęściej kojarzony jest owczarek niemiecki, do wsparcia ich działań wykorzystuje się też wiele innych ras.

Zapalenie dziąseł u kota początkowo nie daje jednoznacznych objawów. Opiekuna powinien zaalarmować brak apetytu u pupila czy nieprzyjemny zapach z jego pyszczka. Jeśli zauważy przy tym u kota czerwone dziąsła, powinien niezwłocznie udać się z nim do weterynarza. Choroby dziąseł dotykają około 75% kotów po trzecim roku życia. Dolegliwości te mogą mieć rozmaite przyczyny i nie we wszystkich przypadkach opiekun jest w stanie zapobiec ich rozwojowi. Niemniej dzięki odpowiedniej profilaktyce i stałej opiece weterynaryjnej można uniknąć powikłań związanych ze stanem zapalnym dziąseł u kota.

Jak opiekować się szczeniakiem? Wychowanie, karmienie, pielęgnacja, sen, dbałość o zdrowie to kluczowe elementy. Opiekunowie muszą jednak pamiętać, że każdy psiak jest inny. Ma indywidualne potrzeby i preferencje oraz temperament, które należy brać pod uwagę. Opieka nad szczeniaczkiem to nie lada wyzwanie. Maluchy zostają rozdzielone z matką i trafiają do nowego otoczenia. Odpowiednio sprawowana już od pierwszych wspólnych chwil sprawi, że psiak będzie prawidłowo się rozwijał i cieszył zdrowiem. Nie wolno zapomnieć o wychowywaniu psa – socjalizacji i nauce komend.

Zapalenie pęcherza u kotów jest bardzo częstą dolegliwością. Mogą przyczyniać się do niej predyspozycje genetyczne, ale najczęstszą przyczyną jest zbyt mała ilość pobieranej wody (a nawet odwodnienie), żywienie suchymi karmami i zbyt mała dawka ruchu. Koty z natury mają wrażliwy układ moczowy, ale to właśnie tryb życia przyczynia się do nawracających zmian zapalnych. Wcześnie zdiagnozowane schorzenia pęcherza u kotów dobrze poddają się leczeniu. W niektórych przypadkach mogą nawet ustępować samoistnie, jednak mają tendencje do powrotów. Dlatego bardzo ważne jest niedopuszczenie do powstania takich schorzeń. Nie należy jednak nigdy lekceważyć niepokojących objawów, ponieważ choroba jest przyczyną silnego cierpienia pupila, a przewlekły stan zapalny może mieć poważne konsekwencje.

Kot egzotyczny, zwany potocznie egzotykiem, to sztucznie wyhodowana rasa, będąca skrzyżowaniem kota perskiego z amerykańskim krótkowłosym. Wyglądem przypomina persy i ma podobną do nich, łagodną osobowość. Jest jednak łatwiejszy w pielęgnacji ze względu na krótką sierść. Międzynarodowa nazwa kotów egzotycznych to Exotic lub Exotic Shorthair. Początkowo zwierzęta nazywano sterilngami (od ang. sterling silver – srebro wysokiej próby), ponieważ hodowla kotów egzotycznych obejmowała wyłącznie osobniki o srebrzystej barwie. Nazwę zmieniono, gdy u rasy pojawiły się też inne kolory okrywy włosowej.